“Vaak is angst voor een onbekende situatie erger dan de situatie zelf.”

De Strijd om Acceptatie
De keuze om een buismaagoperatie te ondergaan, vormt een van de grootste uitdagingen in mijn leven. Ondanks mijn vertrouwen in de ingreep en de verwachte voordelen, blijft er een intens en ongemakkelijk gevoel hangen. Het idee dat ik door de narcose in ‘goede gezondheid’ ga slapen, om later met een ingrijpende en onomkeerbare lichamelijke beperking weer wakker te worden, voelt verwarrend. Deze innerlijke strijd roept veel tegenstrijdige emoties op die ik nog niet volledig kan loslaten.

Laat er echter geen misverstand over bestaan: gezien de prognose dat ik binnen twee jaar ongeneeslijk ziek zou zijn als ik de operatie annuleer, is de beslissing om de buismaagoperatie te ondergaan de enige verstandige keuze die ik heb, en die draai ik niet terug.

Het voelt vreemd dat mijn enige medische complicatie op dit moment een Barrett‑slokdarm is, die niet langer adequaat endoscopisch kan worden behandeld, terwijl ik verder zowel geestelijk als lichamelijk gezond en in topvorm ben. Hoewel de situatie niet levensbedreigend is en ik geen uitzaaiingen of slikproblemen heb, blijft de vraag bij me knagen: wat betekent ‘kwaliteit van leven’ als ik, als gezonde persoon, na de ingreep met onomkeerbare zware lichamelijke beperkingen verder moet leven?

De paniek begint toenemend voelbaar te worden en is niet te negeren. Tegelijkertijd besef ik dat deze tegenstrijdige emoties deel uitmaken van mijn verwerkingsproces. Door deze gevoelens toe te laten en te omarmen, kan ik ruimte creëren om ze los te laten. Dit proces kost echter tijd en vereist dat ik erken dat zowel positieve als negatieve emoties bijdragen aan mijn persoonlijke groei. Ik vraag me af of anderen soortgelijke ervaringen hebben gehad en hoe zij met hun eigen intense emoties zijn omgegaan.

Navigeren Tussen Emoties en Verwachtingen
Ik deel mijn gedachten en gevoelens met vrienden, familie of zelfs met vreemden en dat biedt vaak opluchting, maar deze gesprekken verminderen de weerstand die ik ervaar nog niet. Het denkbeeldige knopje dat ik moet vinden en omdraaien naar acceptatie is nog verborgen voor mij. Dit verwerkingsproces kost tijd, vol inzichten en acceptatie, en het is tenslotte iets dat ik alleen moet doorstaan; iedereen beleeft het namelijk op zijn eigen manier.

Het delen van ervaringen met anderen die vergelijkbare situaties hebben doorgemaakt, biedt me een nieuw perspectief. Ik sprak met iemand die haar tegenslagen had overwonnen en daardoor sterker was geworden. Een ander benadrukte het belang van alert zijn op de signalen van je lichaam. Hun verhalen geven niet alleen steun, maar ook waardevolle inzichten in hoe zij hun eigen emoties hebben verwerkt.

Aan de andere kant fascinerend vind ik de tegenstrijdigheden in de reacties van mensen. Wanneer ik mijn gedachten en gevoelens deel en ook aangeef rekening te houden met de mogelijkheid van complicaties waaraan ik kan overlijden, krijg ik vaak te horen: “Nee, zo moet je niet denken; we gaan uit van het positieve.” Ik beschouw het echter als naïef om deze risico’s te negeren, omdat het me juist rust geeft om daar vrede mee te vinden.

Tegelijkertijd, wanneer ik uitdruk dat ik zeer gemotiveerd ben om snel te herstellen en, indien mogelijk(!), weer snel aan het werk te gaan, geven dezelfde mensen me het advies: “‘Nee! Niet te hard van stapel lopen! Eerst aan jezelf denken en neem voldoende tijd, want het genezingsproces kan héél lang duren!” Het is verwarrend om te ervaren dat mensen me enerzijds proberen op te beuren, maar anderzijds mijn strijdlust lijken te ontmoedigen.

Han
Het Pad Der Liefde