De Symfonie van de Ziel

In de tuin van herinnering bloeit de loutering,
Haar bladeren zijn tranen die de aarde zacht kussen.
De lucht is verzwaard door de afzondering,
Waar echo’s van liefde de storm in ons sussen.

Als golven die breken op een eenzame kust,
Slaat de storm van verdriet wild door de ziel.
Maar diep in de diepte wacht ’t licht in alle rust,
Tot de schat van het hart in de schaduw ontviel.

Gelijk de vlinder die vecht in haar nauwe cocon,
De schaduw verdwijnt en het licht komt dichtbij.
Daar ontwaakt in de nacht de kracht van de zon,
Om eindelijk te vliegen, zo stralend en vrij.

Laat de lucht nu vervullen met de geur van de roos,
Waar de pijn als een oude melodie blijft klinken.
De ziel danst weer vrij, voor een moment tijdloos,
Waar hartslag en storm tot een symfonie zinken.

HetPadDerLiefde.nl