Flonk’rend Hartslagen

In de schaduw van de ziekte, zo diep en zwaar,
Waar angst omarmt, als een vertrouwde schaar.
De dagen slepen langzaam, de nachten zijn een zee,
toch fluistert de hoop, als een ster die zegen mee.

Elke stap is een dans, een strijd om te zijn,
de ziel als een krijger, vechtend in de schijn.
Een hart als een burcht, onverzettelijk en sterk,
De toekomst omarmend, met elke traan als een merk.

Dromen stralen als sterren, schitterend in de pijn,
Een pad vol beloftes, waar liefde laat zijn.
Pijn als een zaadje, dat in de aarde wacht,
Opstijgend uit de schaduw, met kracht en nieuwe pracht.

Dus telt de dageraad, omarmt elk gebaar,
Met elke ademtocht, de wil om te zijn, klaar.
In de schoonheid van de strijd, vindt het hart zijn zelf,
Overleven is leven, met een kloppend gevoel dat nooit verveelt.

HetPadDerLiefde.nl