Horizon van Dromen

In de schaduw van wat ooit was,
waar de echo’s van pijn als sterren flonkeren,
stond een ziel aan de rand van de afgrond,
de diepte van verloren dromen, stil en onbepaald.

Zij spraken met stemmen vol zachte zorg,
als golven die woedend tegen rotsen beuken,
waarschuwend dat rust als kostbaar elixer was,
deze zee was niet haar strijd, maar een schaduwspel.

Met de vurigheid van een dageraad,
stak een hand uit naar de verre horizon,
vastbesloten om het onmogelijke te omarmen,
geen deadline, maar een droom die dansend zweeft.

Toch, als een storm die door de nacht raast,
keerden de schaduwen van het lichaam terug,
de grenzen, als onzichtbare draden,
handhaafden hun rol als strenge bewakers.

In de stilte van de keuze,
legde men het werk tijdelijk neer,
wetend dat herstel een waardevolle reis is,
waar de weg vaak krom en vol verrassingen is.

Eer wordt betoond aan de lijnen die getrokken zijn,
de grenzen die vormen scheppen,
en in de open ruimte van beperking,
ontstaat de kracht om opnieuw te bloeien,
als een bloem die zich opent in het licht.

HetPadDerLiefde.nl