Leren Leven in de Luwte

Een smalle trechter in een land van overvloed,
waar elke druppel nu een weg moet breken.
De brede stroom die vroeger rustig vloeide,
is tot een bergpad ingekrompen en geweken.

De woeste zee is nu een rimpelend ven,
waar ik behoedzaam langs de oevers loop.
Ik leer de taal van de kleine stroom weer kennen,
met minder haast en een stillere hoop.

Geen veilige haven meer om stil te rusten,
de sluis staat open, de dijken zijn te laag.
Ik slaap op een helling, een wankel evenwicht,
terwijl de nacht vecht met de dag van vorig jaar.

Mijn anker ligt nu op een hellend vlak,
onder de sterren die de nacht bewaken.
Ik heb de strijd met de stroom gestaakt,
en leer de rust in de luwte te maken.

Mijn lichaam is een huis met nieuwe muren,
de kamers kleiner, de gangen nauw en vreemd.
Ik dwaal door kamers die ik niet herken,
een gast in eigen lijf, door de tijd geclaimd.

Het huis is kleiner, de muren zijn zacht,
een cocon waarin ik langzaam mag wennen.
Ik draag de last niet langer op mijn rug,
maar leer de nieuwe grenzen te verkennen.

De horizon is met een penstreep verzet,
wat gisteren nog kon, is nu een verre kust.
Een smalle vaargeul bepaalt mijn koers,
tussen de hoop op morgen en de bittere rust.

De verte is geen verre vlucht meer,
maar een pad dat ik stap voor stap bega.
Ik buig als een riet wanneer de wind waait,
en kijk de oude horizon dankbaar na.

HetPadDerLiefde.nl