Wie IK BÉN
En niet dat wat je ziet
De reis die naar binnen wees
Achter Het Pad der Liefde schuilt een mens met een verhaal. Een verhaal dat niet begint bij spiritualiteit, maar bij een leven dat me stap voor stap naar binnen leidde. Naar mijn bron, mijn kracht, mijn eigen pad.
Het begin van mijn spirituele pad
Mijn spirituele reis begon in het voorjaar van 1996. Zonder dat ik het wist, stond ik op het punt een deur te openen die al die tijd in mij had gewacht. Via aura- en chakra-healing maakte ik kennis met de subtiele lagen van energie die lichaam, geest en ziel met elkaar verbinden. Het voelde alsof ik voor het eerst écht zag hoe alles in en om mij heen met elkaar verweven is.
Reiki als thuiskomen
Een belangrijke mijlpaal was mijn inwijding in Reiki. Die ervaring veranderde niet alleen mijn kijk op energie, maar ook mijn kijk op mezelf. Ik leerde mijn eigen energie voelen, begrijpen en inzetten. Daardoor ontdekte ik dat ik anderen kon begeleiden bij het herkennen van hun eigen innerlijke stroom door hen aan te sporen om zelf tot inzichten te komen. Het was een thuiskomen dat ik nooit eerder had ervaren.
De stroom die altijd aanwezig is
In de loop der jaren werd mijn verbinding met mijn bron zo natuurlijk dat ik geen symbolen of mantra’s meer nodig had. Voor mij is die energiestroom er altijd. Als een zachte aanwezigheid die me begeleidt, voedt en richting geeft.
Van overleven naar leven
Deze reis bracht me van onwetendheid naar inzicht, van zoeken naar vinden, van overleven naar leven. Ze heeft mijn bewustzijn verdiept, mijn hart geopend en mijn leven veranderd in een avontuur van groei en transformatie.
Een uitnodiging
Door mijn ervaringen te delen, hoop ik jou te inspireren om stil te staan bij je eigen pad: jouw eigen Pad Der Liefde.
Namasté
Han – HpdL
Wil je dieper duiken in de gebeurtenissen die mij hebben gevormd?
De lichtwerker:
Ik zit op een verlaten eiland. Ooit was er een boot die mij met de vaste wal verbond. Maar op een dag zonk hij. Sindsdien is er geen eenvoudige weg meer terug. Aanvankelijk wachtte ik. Ik dacht dat iemand mij wel zou komen halen.
Af en toe varen er toeristen voorbij. Hun boten zijn gevuld met mensen die praten, lachen en elkaar vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Soms komen ze zo dichtbij dat ik hun stemmen kan horen. Ik sta dan aan de waterkant. Ik zwaai. Maar ze zien mij niet. Niet omdat ik onzichtbaar ben, maar omdat ze kijken vanuit hun eigen waarheid. In hun werkelijkheid is mijn eiland verlaten. Dus kan daar niemand staan.
Lange tijd probeerde ik harder te zwaaien. Ik riep tot mijn stem verdween in de wind. Ik stak vuren aan en maakte tekens in het zand. Maar hoe harder ik probeerde gezien te worden, hoe eenzamer het eiland leek te worden. Tot ik begreep dat het misschien niet mijn taak was om hen te overtuigen dat ik bestond.
Ik stopte met roepen. Van het hout dat was aangespoeld maakte ik geen nieuwe boot, maar een vuur. Niet om gered te worden en ook niet om de voorbijvarende mensen te dwingen naar mij te kijken. Ik liet het gewoon branden. Iedere avond opnieuw.
De meeste boten voeren nog altijd voorbij. Sommige mensen keken even op en wendden daarna hun hoofd weer af. Maar heel soms gebeurde er iets anders. Iemand bleef kijken. Iemand zag in de verte een klein licht waarvan hij niet wist waar het vandaan kwam. Misschien veranderde hij zijn koers niet eens. Misschien begreep hij niet wat hij had gezien. Maar hij had het gezien.
Toen begreep ik wat een lichtwerker misschien werkelijk is. Niet iemand die anderen naar zijn waarheid moet brengen. Niet iemand die harder moet schijnen om gezien te worden. Maar iemand die zijn licht brandend houdt, ook wanneer niemand kijkt.
Want een licht hoeft niemand te overtuigen dat het licht is. Het hoeft alleen maar te schijnen.
Han
Betekenis ‘Namasté’
“Het licht in mij erkent en respecteert het licht in jou.”
Het is een groet die vaak gebruikt wordt om respect en erkenning voor de ander uit te drukken. Wanneer iemand “Namasté” zegt, wordt er een gevoel van verbondenheid en spiritualiteit overgebracht. Het wordt vaak vergezeld door een handgebaar waarbij de handen voor de borst worden samengevoegd en een lichte buiging wordt gemaakt, als teken van eerbied en verbinding.