De Korte Oversteek

De grens van de witte gangen,
waar jouw hand de mijne losliet.
Een drempel als een diepe afgrond,
een stilte die het hart niet ziet.

Ik voer op een kalme rivier,
niet bang voor de mist of de kou.
Toch voelde die laatste blik
als een definitief adieu aan jou.

De sluizen braken open,
een waterval van rauw verdriet.
Zelfs in de zachte armen van de zorg,
stopte de storm van binnen niet.

Ik zonk weg in een diepe nacht,
overtuigd dat het licht zou doven.
Dat mijn reis hier zou eindigen,
met niets meer om in te geloven.

Maar kijk, de nevel trekt weg,
de kade is weer in zicht.
Tegen de stroom van de angst in,
ontwaak ik in het volle licht.

De haven roept me onbevreesd,
de weg terug is onverwacht en kort.
Waar ik het einde had gevreesd,
is waar het leven weer herboren wordt.

HetPadDerLiefde.nl