Verloren geboortedag

De wijzers van de klok maken hun ronde,
als voetstappen in vers gevallen sneeuw die niemand ziet.
Elders bloeien de tuinen, luidruchtig en bont,
terwijl hier de knop zwijgt in het grijze verschiet.

Ik ben een ongeschreven bladzijde in een open boek,
waar de lezer met haast aan voorbij is gegaan.
Een fluistering in een storm, een verre hoek,
terwijl de zon elders de hemel heeft voldaan.

De wereld draait op een ritme van goud en glas,
een carrousel die voor mij de remmen niet kent.
Ik draag mijn verdriet als een onzichtbare jas,
een schaduw die niemand als de mijne herkent.

Mijn teleurstelling is een oceaan, diep en stil,
waar de golven pas breken als niemand meer kijkt.
van een wereld die enkel in andermans glimlach gedijt.

HetPadDerLiefde.nl