Lage Vuursche

Het woud ademt zwaar onder blikken en banden,
het theehuis van steen is met mensen gevuld.
Mijn koets zocht een haven aan bosrijke randen,
de buurman verloor toen zijn bange geduld.

Zijn hoorn liet de stilte in scherven uiteenslaan,
mijn glazen oog had hem allang opgemerkt.
Ik zag hem verschrikt op zijn toeter tekeergaan,
nog vóór ik ging lopen, was de lachspier versterkt.

Druk gebied

Daar rezen de ladders tot hoog in de bomen,
waar kabels zich spanden van kruin tot aan kruin.
Ik voelde de hoogtevrees naderbij komen,
en liep met mijn knieën nog knikkend door ’t bruin.

Het groen is een marktplein van haastige geesten,
een bonte carrousel die telkens weer keert.
Men wandelt en fietst op de drukste van feesten,
waar zelfs door een groet nog een les wordt geleerd.

“Drie keer is nu scheepsrecht,” zo sprak ik vol gijn,
“ik wens jullie zon en een hemel vol licht.”
Want zou het voor hen een heel mooie dag zijn,
dan kwam ook mijn eigen plezier in het zicht.

Kampement

Daar ritselt de stilte, daar slaapt een verbond,
een legering diep in de schaduw verscholen.
De Platvoet-stam heerst op de heilige grond,
hun sporen zijn door mos en de wind al gestolen.

Was heel deze stam op oorlogspad gegaan?
Of hadden ze mij al van verre vernomen?
Ik bleef bij hun lege kampement even staan,
maar niemand verscheen uit de schaduw der bomen.

Draken op Lage Vuursche

Langs muren van ijzer en vonkende draden,
waar camera’s turen en schijnwerpers spieden,
bewaakt een soldaat de geheime paden
die rust aan een koninklijke vrouwe bieden.

Drakestein, fluistert de poort in de nacht,
maar is de vorstin wel een draak van de aard’?
Of schuilt er een dame met vurige kracht
die men heel discreet voor de bossen bewaart?

En ginds bij Klein Drakestein broeden de jongen,
kleine draakjes verscholen in ’t koninklijk groen.
Daar wordt vast een drakenlied zachtjes gezongen,
want ook kleine draakjes hebben streken te doen.

Roodkapje en de zeven dwergen

De herfst had haar rode lantaarns ontstoken,
als huisjes van pluche, verscholen in ’t mos.
Ik klopte voorzichtig, maar niemand had gesproken,
waar was toch Roodkapje, verdwaald in het bos?

Ik zocht bij een bolhoed met vuurrode wangen,
maar ook daar bleef ieder gordijntje gesloten.
De stilte liet mij in onzekerheid hangen,
alsof alle dwergen hun huisjes ontvloden.

Een dak bleek zijn strijd met de regen te verliezen,
toen wist ik waarom er geen dwerg was te zien.
Ze moesten bij de bouwmarkt hun spullen gaan kiezen,
want met zo’n dak wordt het binnen nat misschien.

Zo liep ik weer verder, mijn hoofd vol verhalen,
waar Roodkapje bleef, was nog altijd de vraag.
Misschien zou de wolf haar wel komen ophalen,
maar zelfs in een sprookje komt antwoord soms traag.

Een droevig einde?

Toen rees daar een heuvel, door eeuwen omgeven,
waar stilte de sporen van vroeger behoudt.
Een urn uit de bronstijd vertelde van leven,
dat ooit aan de aarde werd toevertrouwd.

De tijd had het leed onder bladeren verborgen,
de aarde droeg zacht wat het vuur achterliet.
Zo sliep daar het gisteren, vrij van zijn zorgen,
terwijl ik nog wandelde, vrij van verdriet.

Daar zag ik het vuur van de bronstijd weer gloeien,
een oven van brons in een nevel van rook.
Ik voelde een wonderlijk inzicht gaan groeien:
een bronzen crematorium, dat kon hier dus ook!

Ik keerde tevreden naar mijn koets in het groen,
de naam van dit oord was mij eindelijk klaar.
Wat vuur en wat brons met een mens kunnen doen…
Lage Vuursche! Het raadsel was opgelost, zowaar!