Lage Vuursche

Mijn avontuurlijke wandeling door Lage Vuursche, rijk aan koninklijke geschiedenis, begon al bij het Theehuis, waar de parkeerplaats zo vol stond dat zelfs een auto nauwelijks ruimte had om adem te halen.

Gelukkig zag ik net een plekje vrijkomen. Ik reed mijn auto een stukje achteruit, waarop de bestuurder achter mij onmiddellijk in paniek raakte en hevig begon te toeteren. Kennelijk wist hij niet dat mijn auto een achteruitrijcamera heeft. Ik zag hem dus prima, maar hij zag het al gebeuren.

Ik parkeerde de auto en maakte mij klaar om aan de wandeling te beginnen. Aan het begin van het pad zag ik tot mijn verbazing een groot klimbos dat ik nog nooit had gezien. Ik kreeg spontaan hoogtevrees toen ik ernaar keek. Lange kabelbanen, hoge plateaus en grote ladders die tot in de hemel reikten. Het was gewoon griezelig om te zien. Met knikkende knieën liep ik het bos in.

Druk gebied

Het is een mooi, uitgestrekt bosgebied met goed begaanbare paden en prachtige natuur. Wat mij meteen opviel, waren de vele wandelaars, fietsers en mountainbikers. Er was werkelijk geen moment dat ik alleen was. Sterker nog, ik kwam zelfs regelmatig dezelfde mensen tegen.

Toen ik een paar wandelaars voor de derde keer tegenkwam, zei ik: ‘Drie keer is scheepsrecht, dus mag ik een wens doen.’ Ze keken me vol verwachting aan, waarop ik ze uit hun droom hielp: ‘Ik wens jullie verder een fijne wandeling met mooi weer, want dan heb ik het ook!’

Kampement

Terwijl de wandelaars en fietsers mij bleven passeren, genoot ik van de prachtige omgeving. Plotseling doemde midden in het volle bos een reusachtig kampement op. Dat moest wel van de kleine mysterieuze platvoetindianen zijn. Dat kon niet anders!

Je hoort ze wel, maar je ziet ze niet. In de verte hoorde ik wel: “Aiyaiyaiyai!”…dacht ik. Maar hoe ik ook tuurde en hoe lang ik ook wachtte, er liet zich geen enkele platvoetindiaan zien. Misschien waren ze voor mij op de vlucht geslagen. Ach nee joh, ze waren gewoon op oorlogspad!

Draken op Lage Vuursche

Verderop kwam ik het bos uit en vervolgde mijn wandeling over een smal pad, met rechts een tamelijk drukke weg en links een lang, hoog, zwart hekwerk. Het leek wel onneembaar, met al dat schrikdraad, prikkeldraad, camera’s en schijnwerpers. Dat moest wel iets bijzonders zijn! Ik begon me zelfs af te vragen of ik soms langs een gevangenis liep.

Na een flink stuk over het smalle pad, met ontzag voor het indrukwekkende, hoge hekwerk, kwam ik uiteindelijk bij een toegangspoort met een bewakershuisje. De dienstdoende marechaussee kwam naar buiten en vertelde me dat prinses Beatrix hier woonde. Dit was namelijk het terrein van ‘Paleis Drakestein’.

Nu vind ik onze prinses Beatrix niet per se een draak van een vrouw, dus het bevreemdde me toch wel een beetje dat ze juist dáár woonde.

Of zou ze…?

Nee, dat geloof ik niet.

… Of toch?

Verderop stak ik de weg over en liep een rustige, lange, brede laan in. Ik kwam langs een landhuis met een bordje waarop ‘Klein Drakestein’ stond. Daar moesten dan de kleine draakjes wonen. Zouden dat misschien haar achterkleinprinsjes en -prinsesjes zijn?
In gedachten zag ik al een zwarte koets langs galopperen, bestuurd door duistere menners met lange witte hoektanden. Het riekte in ieder geval naar gespuis…

Roodkapje en de zeven dwergen

De wandeling ging verder, dieper het bos in. En warempel, daar zag ik een paar paddenstoelen met rode dakjes. Ik moest meteen denken aan Roodkapje en de zeven dwergen.
Ik klopte voorzichtig aan om te vragen of ze misschien wisten waar Roodkapje gebleven was. Ik had haar immers al een jaar niet meer gezien.

Maar het bleef stil. Niemand thuis. Ik liep verder en ontdekte een prachtige rode bolpaddenstoel. Misschien was daar wel iemand thuis. Dus klopte ik opnieuw aan.
Maar nee hoor, ook daar werd niet opengedaan. Even verderop ontdekte ik wat er waarschijnlijk aan de hand was. Een van de paddenstoelen had een lek dak!

Natuurlijk! Ze waren met z’n allen naar de bouwmarkt om reparatiemateriaal te halen. Dat verklaarde waarom niemand thuis was.
Teleurgesteld liep ik verder, nog altijd in gedachten bij Roodkapje. Waar zou ze toch uithangen?

Een droevig einde?

Aan het einde van mijn wandeling kwam ik langs een grafheuvel. Een droevig einde van zo’n mooie wandeling lag hier op de loer. Mijn stemming daalde gepast.

Op het informatieplateau las ik dat hier lang geleden, héél lang geleden zelfs, al in de bronstijd, een urn was begraven. Dat luchtte op. Mijn verdriet was direct verwerkt.

Opgelucht liep ik in gedachten verzonken terug naar mijn auto: Nu begreep ik waar de naam ‘Lage Vuursche’ vandaan kwam: er moest een bronzen crematorium hebben gestaan…