De benenwagen na de ijstijd
Na een revalidatietraject van een half jaar, dat langer leek te duren dan de gemiddelde ijstijd, mochten de wandelschoenen eindelijk weer aan. Mijn jachtterrein? Landgoed Zonnegloren, ergens tussen Soest en Soestduinen. Je kunt er blijkbaar ook fantastisch fietsen, maar aangezien ik fietsen intens haat, besloot ik de toch, als altijd, de benenwagen te nemen. Een bescheiden 9 kilometer. Precies genoeg om mijn revaliderende onderdanen te testen zonder dat ze er halverwege spontaan mee ophielden en rustig genoeg om op mijn gemak te genieten van de omgeving.

Levende standbeelden
Al snel werd ik beloond met puur natuur. Halverwege het eerste pad gluurde er een ree met een jong uit de bosjes. Ik hield mijn adem in. Zij stonden doodstil. Ik dacht oprecht dat het standbeelden waren, tot ik mijn telefoon pakte voor een foto. Prompt transformeerden de standbeelden in een wervelwind en weg waren ze. Geen foto, wel een prachtig plaatje in mijn hoofd.

Een witte streep op dubbele snelheid
Niet veel later flitste er een zwart-witte streep over het pad dat zo de boom in leek te sjezen. Een das? Een wasbeer met haast? Halverwege de tocht zag ik er nóg een voorbijschieten. Het leek wel een aflevering van National Geographic op dubbele snelheid. De lokale fauna weigerde pertinent om stil te zitten voor een fotosessie, dus wederom nul fotobewijs.

Alarm Code-Wit in het bos
Maar het absolute hoogtepunt moest nog komen. In de verte zag ik een wit silhouet bij een boom. Met de sluiptechnieken van een volleerd commando sloop ik dichterbij. Stapje voor stapje voelde ik de spanning stijgen met de hartslag in mijn keel. Het wezen had een lange nek, een wit lijf en bleef angstaanjagend stil zitten. Zou het een zeldzame albino-bosvogel zijn, of toch de voor mij zo gevreesde platvoetindiaan?

Een nieuwe diersoort
Eenmaal op een meter afstand volgde de anticlimax: het was een paraplu. Zo’n goedkoop, opvouwbaar rotding. Omdat mijn eigen paraplu-verzameling thuis al epische vormen aanneemt, besloot ik hem achter te laten. Ik heb hem als een soort ‘hangvogel’ aan een tak gehangen. Hopelijk bezorgt hij de volgende wandelaar net zo’n spannende hartverzakking. Met een brede grijns liep ik verder.

Woordgrapjes in het wild
Bij een meertje stuitte ik vervolgens op lokale kunst: een grote, ijzeren vogel. Ik gokte op een kraanvogel. Je weet wel, zo’n vogel waar water uit de bek stroomt als je aan een onzichtbare kraan draait om het meertje te vullen. Een informatiebord hielp me uit de droom: het was een ijsvogel. Ah, vandaar dat hij van ijzer is gemaakt. Woordgrapjes in de natuur, ik hou ervan.

Een dikke vette ster
Ondanks de kuddes mede-wandelaars, fietsers en ruiters die ik tegenkwam, bleef de rust gelukkig bewaard. De uitgestrekte zandverstuivingen waren indrukwekkend, de bossen prachtig en de rododendrons werkelijk gigantisch. Mijn benen hebben de vuurdoop overleefd en deze wandeling heeft officieel een dikke vette ster veroverd in mijn favorietenlijst!