Cat.04: Gedichten
Een late lente
Een kort gedicht over hoe het leven ons uit elkaar kan drijven, om uiteindelijk elkaar weer te hervinden. Over verloren tijd die niet meer in te halen is, het gemis door de afstand en de diepe dankbaarheid voor de verbondenheid die er nu mag zijn.
Een late lente
De herfst heeft zoveel blad van ons gestolen,
de winter hield ons ieder op zijn grond.
Toch lag diep onder sneeuw een kiem verscholen,
totdat een diepe wortel ons verbond.
Geen lente brengt het blad van toen tot leven,
en korter wordt de tijd die voor mij ligt.
Toch koester ik wat ons nog wordt gegeven,
als kostbare bloesems in het gouden licht.
Al staan wij ver uiteen op eigen gronden,
de wind draagt soms jouw bloesem mee naar mij.
Diep in de aarde blijven wij verbonden,
maar droom ik van onze takken zij aan zij.
HAN
HetPadDerLiefde.nl


Een late lente
Lage Vuursche
Door het bos de bomen niet zien
Geen toekomst, wel een pad
Niet dat wat je ziet
MijnZijn
Mijn ware ‘Ik’
Eenzame wind
Zonnegloren
Innerlijk Heiligdom
In Memoriam: Maria Bruines
Tussen hoop en hapering
De Echo van Vreemde Grond
Verloren geboortedag
De korte oversteek
De Dans van het Water
Leren leven in de luwte
Horizon van dromen
De Symfonie van de Ziel
Flonk’rend Hartslagen