Doolhof van Diagnoses

De storm was gaan liggen, de zee was weer glad,
ik zeilde met wind in de rug.
Maar onder het rimpelend en rimpelloos pad,
sloeg het noodlot een gat, fel en stug.

Mijn benen zijn ankers die ik moeizaam versleep,
de pijn is een harnas dat knelt.
Mijn rug, die de koers uit de diepte begreep,
buigt voor de storm die mijn krachten nu velt.

Ik zocht naar een teken, naar licht in de nacht,
maar de beelden bleven kleurloos en leeg.
De scan was een oog dat geen helderheid bracht,
terwijl de witte jas op mijn hartslag wacht.

De weegschaal is land dat steeds verder verdwijnt,
ik vecht voor mijn meters aan grond.
Zodra er een sprankje van zonneschijn schijnt,
slaat de eb weer een diepe en pijnlijke wond.

Ik ben de grilligheid van de wolken zo zat,
het schuiven van de medische grens.
Ik zoek naar de rust op een effen pad,
naar de terugkeer van de hele mens.

HetPadDerLiefde.nl