De Echo van Vreemde Grond

Ik ben een boom, geworteld in een land
Dat fluistert van een ander, onbekend strand.
De aarde hier, zo vertrouwd en zacht,
Verbergt een echo van een verre nacht.

Hoe ouder ik groei, hoe dieper de kloof,
Een scheur in mijn stam, vol oud geloof.
De pijn is een rivier, die zwelt en stroomt,
Door aderen van hen die hier zijn gedroomd.

Zij waren zaden, gelokt door een lied,
Van vruchtbare akkers, zonder verdriet.
Maar de grond was verzadigd met valse belofte,
Een sluier van leugens, een bittere oogst.

De geschiedenis, een boek met blinde vlekken,
Verbloemde waarheid, die nu moet ontdekken.
Ik huil om hun oogst, de vruchten van pijn,
Voel onbewust de schaduw, die altijd zal zijn.

Een late ontwaking, als de zon die daalt,
De tijd is een zandloper, die snel uitstraalt.
Te kort de uren, om naast hen te staan,
Maar de echo van hun leed, zal nooit vergaan.

HetPadDerLiefde.nl