In memoriam aan Maria Bruines

Een onzichtbare draad bond onze dagen, gesponnen uit stilte, sterker dan steen,
Jij droeg de woorden die ik niet kon vragen, in het diepste van mij was ik nooit alleen.

Nu ben je de wind die de bladeren ritselt, de avond die zacht om de daken heen valt,
Een verre herinnering die heel zachtjes flitst, in de spiegel van water waarin jij nog straalt.

De horizon nam je, de zon zakt nu traag, het landschap is stiller, de leegte regeert,
Je bent in de sterren, de vraag van vandaag, een baken van licht dat mijn donker bezweert.

Al vloeit nu de stroom van de tijd tussen ons, de wortels diep onder de aarde is onze houvast,
Je blijft in mijn adem, de zachte pluis, een gids in de nacht die mijn weemoed ontlast.

Rust zacht lieve Maria

HetPadDerLiefde.nl