Men ziet de wegen die ik ga,
en telt ze één voor één.
Maar niemand ziet waarvoor ik sta,
of waar die wegen gaan doorheen.

Men ziet tien paden naast elkaar,
alsof ik overal verdwijn.
Voor mij komt alles wonderbaar
uit één verlangen voort: er zijn.

Mijn boek ligt open in het licht,
geen bladzijde houd ik apart.
Wie slechts de kaft ziet, mist wellicht
de woorden van mijn hart.

Ik kan mijn letters niet verhullen,
om wat een ander begeert.
Geen lege regels zal ik vullen,
voor wie mijn eigenheid negeert.

Soms draagt een leugen mooie kleren,
terwijl de waarheid naakter staat.
Toch zal ik mij niet om gaan keren,
wanneer mijn waarheid verdergaat.

Noem mij maar anders dan normaal,
ik hoef niet in jouw vorm te staan.
Mijn leven spreekt zijn eigen taal,
en kiest zijn eigen weg te gaan.

Ik ben geen beeld dat ogen maken,
geen oordeel dat een ander ziet.
Wie werkelijk mijn wezen wil raken,
ziet meer dan wat het oog hem biedt.

Laat mij maar gaan waar paden stromen,
waar ieder spoor zijn oorsprong vindt.
Tien wegen mogen samenkomen,
waar liefde ze tot één verbindt.

En zie je mij, kijk door het glas,
voorbij de spiegel van het zicht.
Want wat je ziet, is slechts mijn jas,
niet wat daarbinnen wordt belicht.

Ik Ben: geen beeld, geen schijn,
geen vorm waarin een ander mij ziet.
Tien wegen kunnen één weg zijn,
Ik Ben, en niet dat wat je ziet.

HAN
HetPadDerLiefde.nl