Eenzame wind

Ik kweekte stormen in mijn borst,
goot golven naar hun verre kust.
Maar de zee stroomde slechts één kant op,
mijn branding brak op koude rust.

Ik sloot de sluizen, hield mij in,
bevroor tot spiegelend, stil ijs.
Geen hand die reikte, geen baken dat scheen,
de stilte bleef mijn enige prijs.

Of ik nu vloed ben of louter droogte,
hun kompas wijst nooit naar mijn naam.
Ik ben de wind die de bomen verstoort,
maar zij negeren simpelweg mijn bestaan.

Dus plooi ik mijn zeilen, ik strijk de vlag,
want het getij dwing ik niet meer.
Ik drijf op de rust van de diepe zee,
en leg mij bij de stilte neer.

HAN
HetPadDerLiefde.nl