Leven voor de dood – Post 22:
Groeien doet soms pijn
Groeien als persoon gaat helaas niet altijd over rozen. Soms doen emoties gewoon ontzettend pijn. Vooral het gevoel dat je er niet bij hoort, omdat anderen je niet begrijpen, kan heel eenzaam zijn en je blik op de wereld veranderen. Toch schuilt er, hoe moeilijk ook, juist in die kwetsbaarheid een waardevol leermoment voor jezelf.
MijnZijn
Positief
Mijn leven bestaat uit een positieve mindset van moment naar moment, met respect voor iedereen, wat ze ook zijn en wat ze ook doen.
Leuke dingen
Mijn activiteiten bestaan uit dingen die ik leuk vind om te doen, waarbij steeds de keuze wordt gemaakt voor wat op dat moment het beste past.
Toekomst
Mijn toekomstbeeld bestaat uit een planning die steeds aangepast wordt aan de omstandigheden die zich op dat moment aandienen. Go-with-the-flow dus.
Observeren
Mijn gedachten zijn mijn ‘ik’. Daarachter is de ziel, en daar stopt het denken. Wat overblijft is slechts het observeren van wat er is.
Balans
Mijn leven eindigt met de dood. Het is onbekend wanneer. Nu, vandaag, morgen of later? Het maakt geen verschil meer, als het genieten van elk moment daaraan voorafgaand maar in balans is.
Beperking
Mijn vriendenkring is uiterst beperkt. Er is geen groep waar aansluiting te vinden is. Men kijkt de andere kant op; zij begrijpen het (nog) niet. Zij hebben hun eigen leven en eigen opvattingen. Vanuit begrip en respect is dat prima.
Onbegrip
Mijn weinige echte vrienden zeggen zelfs dat ik gek ben. Maar dan hebben ook zij er niets van begrepen. Het is niet dat wat je ziet, maar het is de ziel in de ‘saferoom’ die daar gehuisvest is, en er zijn maar weinigen die deze willen openen.
Loslaten
Mijn huis staat op een eenzaam eiland waarvan de boot naar de vaste wal door de jaren heen gezonken is. Dat heet ‘loslaten’ om het eigen pad te blijven volgen: HetPadDerLiefde.
Han
Ik ben. En niet dat wat je ziet.
Noot:
Eenzaamheid is niet alleen zijn,
Je hebt altijd jezelf om je heen.


Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!