Mijn ware ‘ik’

Het hokje
Zolang ik me kan herinneren, leefde ik in een hokje. Een hokje dat niet van mij was, maar waarin ik werd geplaatst door vernederingen en pesterijen. Om te overleven richtte ik het in op mijn eigen manier. Het voelde veilig, verstopt achter een andere identiteit.

De vesting
Dit hokje was een vesting in de vorm van een masker met hoog opgetrokken muren. Ik zat vaak voor het raam, waardoor je wel naar buiten kon kijken, maar niet naar binnen. Ik keek naar hoe anderen lachten, leefden en verbinding maakten. Voor hen bestond ik niet; ik was immers degene die zich in dat dichte hokje achter het blinde raam verschool.

De verbouwing
Na tientallen jaren werd mijn veilige ruimte stoffig, vies en koud. Rond mijn veertigste gooide ik het roer om. Ik verbouwde de boel grondig, brak de muur voorzichtig steen voor steen af en nodigde mensen uit om naar het resultaat te kijken. Maar niemand had het gezien.

Naar buiten
Pas ruim vijfentwintig jaar later durfde ik heel voorzichtig naar buiten te kruipen. Zonder masker, als mijn ware ik, maar wel mijn aangenomen identiteit verbergend. Niemand hoefde te weten dat ik mij al die jaren in dat hokje had verstopt.

De verbinding
Niet iedereen ontving me direct met open armen. Maar door mezelf kwetsbaar op te stellen en te laten zien wie ik écht ben, ontstond er nieuwsgierigheid. Langzaam maar zeker liet ik mijn onzekerheid los en stapten er mensen mijn wereld binnen.

De bevrijding
Ik hoef me nooit meer te verstoppen in een ruimte die mij past als een jas die veel te klein is. Het hokje was mijn overleving, maar de wereld daarbuiten is mijn leven. Ik sluit de deur die er nooit had mogen zijn.

Mijn waarheid
Ik ben. En niet dat wat je ziet; zelfs mijn naam is mooi.

Han
Het Pad Der Liefde