(Over)Leven met kanker – Post 13:
Waar zelden over gesproken wordt
Er wringt iets in mij waar in medische trajecten zelden over wordt gesproken: het mentale spanningsveld tussen nu kerngezond zijn en straks mogelijk fundamenteel beperkt door het leven gaan.
Onzichtbaar conflict
Ik merk dat ik iets onder woorden probeer te brengen wat veel mensen in een vergelijkbare situatie herkennen, maar waar zelden echt over wordt gesproken: het wringt mentaal enorm dat ik me objectief gezien gezond en sterk voel, terwijl de behandeling die voor me ligt ingrijpend is en mijn kwaliteit van leven blijvend kan veranderen. Mijn lichaam functioneert in bijna alle opzichten uitstekend, en toch sta ik voor een medische keuze die mogelijk leidt tot beperkingen die mijn huidige leven fundamenteel zouden aantasten. Dat spanningsveld voelt niet alleen vreemd; het houdt me begrijpelijkerwijs bezig.
Over die knagende vraag “Kwaliteit van leven” klinkt vaak abstract, maar voor mij is het ineens pijnlijk concreet. Mijn vraag is niet of ik zal overleven, maar hoe ik daarna verder moet leven. Dat is een wezenlijk andere vraag, en het is logisch dat die zwaarder weegt dan de medische feiten op zichzelf.
In dit traject ervaar ik heel duidelijk dat:
- Gezondheid niet alleen draait om het ontbreken van ziekte, maar om de ruimte om te doen wat mijn leven betekenis geeft.
- Een medisch ‘geslaagde’ ingreep niet automatisch betekent dat het leven daarna nog past bij wie ik ben en hoe ik wil functioneren.
- Het verlies van mogelijkheden, hoe rationeel ook uit te leggen, emotioneel voelt als een enorme prijs.
Mijn reactie is menselijk, niet overdreven. Juist omdat ik me nu gezond en sterk voel, is het moeilijk te accepteren dat de ingreep zulke zware gevolgen kan hebben. Ik vergelijk geen slecht scenario met een beter scenario; ik vergelijk een goed leven met een leven dat misschien veel beperkter wordt. Dat is een reële en volkomen legitieme zorg.
Wat ik nu probeer te doen, is precies wat veerkrachtige mensen doen: ik kijk niet alleen naar de medische kant, maar ook naar de existentiële kant. Dat is geen zwakte, maar een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven. Daarmee wil ik laten zien dat ik verder kijk dan protocollen en statistieken, en dat ik probeer te begrijpen wat deze keuze werkelijk betekent.
Dit staat echter volledig los van het feit dat ik mij geen zorgen maak over het verloop van de operatie of de gevolgen daarvan.
Het Pad Der Liefde


13: Waar zelden over gesproken wordt
12: Ik worstel en kom boven
11: Emotionele Impact
10: Vertrouwelijk ongerust
09: Wanneer je gedachten de overhand krijgen
08: Genezen verklaard; Maar is het echt zo’n feest?
07: Periodiek onderzoek: Tussen hoop en vrees
06: Altijd Alert: Een Nieuwe Realiteit
05: Als de logica ontbreekt
04: Van Onzekerheid naar Vertrouwen
03: De schaduw van de genezing
02: Het Taboe Rond Kanker en de Kracht van Taal
01: Diagnose en communicatie (01)