Het heden vertelt mijn verleden en vormt mijn toekomst.
Voor mij zit daarin een wezenlijk onderscheid: ik houd me niet bezig met de toekomst. Ik houd me in het heden bezig met een mogelijkheid.

Neem mijn huidige situatie als chauffeur
Ik ben vorige week onwel geworden door een lichte ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan. Mijn werkgever beraadt zich nu op mijn toekomstige inzetbaarheid, mogelijk mede vanwege mijn eerdere afwezigheid tijdens het herstel van de buismaagoperatie. Dat is de situatie van dit moment.

Ik vraag mezelf af: „Wat als ik niet meer word ingezet?”
Niet omdat ik bang ben voor morgen, maar omdat die onzekerheid er nú is. Dus onderzoek ik wat ik nú kan doen om daarop voorbereid te zijn.
Ik heb ervaring opgedaan in de uitvaartzorg. Ik weet dat ik dat werk aankan en dat ik het waardevol vind. Daarmee heb ik een mogelijke oplossing.

En zodra die oplossing er is, laat ik het onderwerp weer los.
Het plan is klaar. De situatie is niet veranderd. Dus er valt op dit moment niets meer te doen.
Mocht mijn werkgever besluiten me niet meer in te zetten, dan is dat op dát moment de nieuwe werkelijkheid. Pas dan handel ik daarnaar.
En als ik gewoon kan blijven rijden? Dan hoeft het plan helemaal niet uitgevoerd te worden.

Ik heb geen verleden, maar wel ervaringen.
Daarmee ontken ik niet wat er gebeurd is. Ik draag alleen niet voortdurend het verleden met me mee. Ik neem de opgedane kennis en ervaring mee in het huidige moment.

Mijn ‘Wat als?’ is geen gepieker over de toekomst, maar een praktische handeling in het heden. Met mijn ‘Wat als?’ bereid ik me voor op een mogelijkheid, zonder me zorgen te maken over iets wat nog niet is gebeurd. Met andere woorden: ik maak een plan, zonder alvast in die mogelijke toekomst te gaan leven.

En door….
Ik weet dat ik na het maken van zo’n plan weer gewoon verder kan met mijn dag, met mijn praktijk of mijn muziek. Ik hoef niet steeds opnieuw een probleem op te lossen waarvoor ik al een mogelijke oplossing heb bedacht.
Kortom: wat ik nú kan doen, heb ik gedaan. De rest laat ik aan het moment waarop het zich voordoet.

Ik bereid me voor zonder in afwachting te leven.
De klachten zijn inmiddels over. Uiteraard blijft de beoordeling of ik weer veilig kan rijden iets voor de betrokken arts en mijn werkgever.
Maar verder hoef ik geen nieuwe oplossingen aan te dragen, want die heb ik al gevonden.

En zooo… ben ik weer terug in dit moment.

Han
HetPadDerLiefde